“Kijk in de diepte en zie mekaar graag”

Sinds 1 maart 2019 is priester Rik Depré aangesteld als pastor van Katholiek Onderwijs Vlaanderen, in aanvulling op zijn reeds lopende opdracht van identiteitscoördinator voor Katholiek Onderwijs Vlaanderen in het bisdom Brugge. Zijn nieuwe opdracht in het onderwijs zorgt ervoor dat hij na zeven jaar als administrator afscheid neemt van de Wingense parochies. In dit interview blikt hij terug op deze boeiende periode en heeft hij een warme boodschap voor de Wingenaren.

 

Je bent al enige jaren werkzaam voor het Katholiek Onderwijs Vlaanderen in het bisdom Brugge. Wat is daar jouw opdracht?

“Ik blijf in het bisdom Brugge inderdaad werken als identiteitscoördinator voor het katholiek onderwijs. Ik doe dit in opdracht van de bisschoppelijk gedelegeerde voor het onderwijs. Mijn opdracht bestaat erin om – op vraag van de school of via een uitgewerkt aanbod – de verbinding te leggen tussen identiteit, godsdienst en pastoraal op school. Met identiteit wordt het opvoedingsproject van de school bedoeld: wat zijn de missie en de visie van de school. Het luik godsdienst omvat de vraag op welke manier de school aan levensbeschouwelijke vorming doet voor zijn leerlingen én personeelsleden. Pastoraal, ten slotte, focust op de manier waarop de levensbeschouwelijke identiteit beleefd wordt in het dagelijkse schoolleven. In concreto trek ik met dit verhaal naar schoolbesturen, directies en leerkrachten op alle onderwijsniveaus in West-Vlaanderen. Het betreft bij benadering 300 scholen in het basisonderwijs, 130 in het secundair onderwijs en 50 scholen voor buitengewoon onderwijs. Verder zoek ik verbinding met de instellingen voor het hoger onderwijs.”

 

Sinds 1 maart ben je ook aangesteld als pastor voor Katholiek Onderwijs Vlaanderen. Wat houdt dat in?

“Mijn werkveld strekt zich voortaan uit over heel Vlaanderen. Als pastor maak ik deel uit van de stafdienst van Katholiek Onderwijs Vlaanderen die wordt voorgezeten door directeur-generaal Lieven Boeve. Mijn taak omvat vier luiken. Ten eerste zorg ik voor de verdiepende momenten voor al wie werkt in de Guimardstraat, het hoofdkantoor van Katholiek Onderwijs Vlaanderen, in Brussel. Ten tweede ben ik een aanspreekpunt bij (crisis)interventies op pastoraal vlak. Het betreft momenten van vreugde en verdriet. Het kan bijvoorbeeld gaan om een inzegening van een nieuw schoolgebouw, maar evengoed kan de vraag zijn om een zingevingsaanbod uit te werken voor scholen bij een busramp waarbij leerlingen betrokken zijn. Ten derde ben ik vertrouwenspersoon en ten slotte werk ik nauw samen met de dienst ‘Identiteit en Kwaliteit’, onder andere voor het opmaken van een pastoraal aanbod voor scholen. Het gaat dan bijvoorbeeld om het uitwerken van de pastorale jaarthema’s, het opstellen van bezinningsblad Leeftocht, enz.”

 

------

Citaat:

“Ik ben een zondagskind. Geboren op een zondag. Daar denk ik elke zondag aan. En dat maakt me gelukkig.”

------

 

Dit combineren met je pastorale opdracht in Wingene was niet langer mogelijk?

 “Inderdaad, deze fulltime-opdracht combineren met werk voor de Wingense parochies vond het bisdom niet langer houdbaar. Op parochiaal-pastoraal vlak breekt voor mij nu een sabbatsperiode aan, zodat ik volledig kan focussen op het verderzetten van wat ik al deed en op het verkennen van mijn nieuwe taken. Het vraagt redelijk wat tijd om Katholiek Onderwijs Vlaanderen te vertegenwoordigen in heel Vlaanderen. Dat het pastorale werk in Wingene wegvalt, laat me toe daar te zijn waar de organisatie mij verwacht.”

 

Blijf je wonen in Roeselare?

“Mijn woonplaats blijft inderdaad Roeselare. Je moet weten dat ik, op vraag van het bisdom, sinds oktober 2018 mee zorg draag voor de huisvesting van een diaken in stage, op weg naar zijn priesterschap. Zijn opleiding zou moeten afgerond zijn in januari 2020. Hij doet zijn stage in de parochies van Roeselare en tegelijkertijd legt hij ook zijn onderwijsstage af. Het feit dat hij bij mij inwoont is ook de reden waarom ik nog niet verhuisde naar Wingene.”

 

Hoe blik je terug op je tijd in Wingene?

“Het is een dubbel gevoel. Het spijt me erg dat ik Wingene plots moet achterlaten. Het heeft even geduurd vooraleer ik me daar kon overzetten en het is nog steeds niet gemakkelijk. Afscheid nemen is niet leuk. Als je hoort dat je ergens moet stoppen waar je graag bent en graag voor werkt, dan komt dat hard aan. Het ligt namelijk niet in mijn aard om dingen zomaar achter te laten, maar er was gewoon te weinig tijd. Toch ben ik bijzonder dankbaar voor wat ik in Wingene mocht en kon doen, en met wie ik mocht samenwerken. Ik ben zeer dankbaar dat er blijvend een groep mensen is die zich vandaag, in de 21ste eeuw, christenen noemen. Het gaat om een niet geringe groep die zich er vrijwillig toe engageert om voor het geloof iets te willen doen.”

 

-------

Citaat:

“Tijd is de grote angel. Het is jammer dat er geen tijd meer was om ook voor Wingene te blijven werken.”

------

 

Waarop ben je trots?

“We hebben hard gewerkt om de toekomst van de traditie te verzekeren, inhoudelijk en vormelijk. Zo zijn we tussen de Wingense parochies sterker gaan samenwerken. Ik ben groot voorstander van verbindende liturgie. We hebben met ons christelijke-katholieke geloof een goed product. Het werkt echt wanneer je verschillende groepen mensen kan samenbrengen in een viering, zoals bijvoorbeeld vormelingen op de viering voor de Dag van De Landbouw. Ik ben zeer fier op de zorg voor onze gebouwen en in het bijzonder met het vernieuwde meubilair in de Sint-Amanduskerk. Mensen in een kring, dicht rond het altaar, dat vind ik een prachtige en betekenisvolle setting. Verder kijk ik met bewondering naar de goede band tussen parochie en scholen. Er is op de scholen een degelijk pastoraal aanbod en een sterke link met de parochie, gevoed door de wil om voor en met elkaar iets te doen. Ik ben tevens blij dat we het aangedurfd hebben om te gaan voor een nieuwe pastorie in het centrum van Wingene. We zijn in Wingene helemaal niet blijven stil staan in die zeven jaren.”

 

“Ik ben ook trots op de interparochiale beleidsploeg, bestaande uit vrijwilligers die naast hun andere jobs of opdrachten tijd maken voor het geloof en voor de kerk. Ik kijk met fierheid terug op de verschillende projecten die we hebben opgestart, zoals bijvoorbeeld de nieuwe zusterhoek in de Sint-Amanduskerk.”

 

“In het bijzonder wil ik het goede contact beklemtonen met Danny en Els. Ik stond er in Wingene niet alleen voor. Met de beleidsploeg, maar vooral met Danny en Els, heb ik zeer nauw samengewerkt.”

 

Zijn er ook zaken waarvan je spijt hebt?

“Het is in 2019 een moeizaam proces geworden om christen te leren worden en om andere mensen mee te nemen in het verhaal. Mensen keren bovendien graag terug naar het verleden. Daar heb ik het soms moeilijk mee, met die romantische drang naar het verleden. Ik wil vooruit, want stilstaan is achteruitgaan. Wat me ook moeilijk viel was het gevoel nomade te zijn in Wingene. Ik had niet echt een dak boven het hoofd. Dat maakte mijn opdracht vaak lastig.”

 

Welke boodschap heb je nog voor Wingene?

“Het is de grote uitdaging om de dingen terug te brengen tot hun essentie. Kijk in de diepte. De essentie is elkaar liefhebben. Zie mekaar graag, zie de Kerk graag, zie ook jezelf graag. Draag zorg voor jezelf, dan kan je zorg dragen voor de anderen. Wees ook niet te kritisch. ‘Aanvaard dat mensen anders zijn.’ Het is een citaat van wijlen pastoor Beke.”

 

“Weet wie je bent. Een sterke identiteit hebben en van daaruit naar anderen gaan. Dat is ook het opzet van de katholieke dialoogschool: weten wie je bent en op die manier in communicatie treden met wie of wat anders is. We moeten geloven in het zaad. De zaaier gelooft in zijn zaaigoed, hij zaait en daarna is het aan de rest. Ik ben ervan overtuigd dat we op scharniermomenten in het leven, op momenten van vreugde en verdriet, echt iets hebben betekend voor de mensen.”

 

Waar kijk je naar uit?

“Het is mijn overtuiging dat het huis, het gebouw waarin je woont, voor een groot stuk je zijn bepaalt. Ik woon in een ex-abdij en ik werk in een abdij (d’Abdij in Assebroek, het hoofdkwartier van Katholiek Onderwijs Vlaanderen in het bisdom Brugge). Ik kan niet om het even waar gaan wonen. De tijd die me nu ten deel valt, laat me toe om de monnik in mezelf naar boven te laten komen. Op zondag zal ik niet meer zelf moeten voorgaan, maar zal ik kunnen meevieren.”

afbeelding: